Aslında bu yazı, biraz da unutmuşluğun tekrarından başka bir şey değil! Yazıma, “Bir kahramanım vardı…” diye daldım. Sonra birden di’li geçmiş zaman kipi kullandığımı fark ettim. Toparlandım. Belki “Bir zamanlar…” diye başlamalıydım. Baktım ki birilerinden ‘di’li geçmiş zaman’lı bahsediyorum, artık ‘anı’ oluyorlar o zaman! Bir kahramanım var-dı Aslında tanışıklığımız ilkokul yıllarıma dayansa da onunla muhabbet kurmaya asıl üniversite çağlarında başladım. Saçları sarı ya da kumraldı; yüzü ışıklı, güleç… Dalgın ve renkli gözleri vardı sanırım. Onu anlamak zordu biraz.