El yıkamak sanıldığı kadar basit iş değil! El yıkama alışkanlığının kazandırılması çocukları pek çok bulaşıcı hastalıktan koruyor; ancak el yıkamak o kadar basit bir iş değil. Kurallarına uymazsanız, sadece sabunu köpürtmek hiçbir işe yaramıyor. Üstelik iyi yıkanmayan eller hastalıklara zemin hazırlıyor. Sağlık el temizliğiyle başlar! Araştırmalar, Türkiye’deki hastane enfeksiyonlarının kişi başına yılda 1500 Dolar gibi bir maliyeti olduğunu gösteriyor. Bulaşıcı hastalıkların önemli kısmının el temasıyla geçtiğini kaydeden uzmanlar, özellikle kreş, okul, yuva gibi toplu halde bulunulan ortamlarda çocukların ellerini yıkamalarının onları bulaşıcı hastalıklardan koruyacağına dikkat çekiyor.

           Dünya zindan mı? Eğer aklı başında ise bir insanın, bu güzelim dünyadan yeterince yararlanarak mutlu bir hayat sürdürememesi biraz düşündürücü değil mi? Şöyle bir baksak, bizi her yönden doyuma ulaştıracak şeylerin çevremizde bolca olduğunu görmek ve basit bir eylemle onlara ulaşmak pekala mümkün. Milyarlarca insana ve bir o kadar da yıl boyunca yetecek kadar zenginlikler, türlü türlü nimetler var. Öylesine ki, hiç kimsenin “bana yetmez düşüncesi”ne kapılmasına neden olacak bir durum yok. Yeryüzü, gökyüzü ve her ikisinin içindekileri bizim emrimizde olacak tarzda hazırlanmış durumda.

           Günümüz çocukları dünün çocuklarından çok daha erken büyüyor. Bu büyüme fizikselden çok manevi bir büyüme, daha çok psikolojik. Onu hızlı büyüten anne ninnisine eşlik eden teknolojinin bütün imkanları çünkü. Dünün çocuklarının kulaklarının duymadığı sesler ve gözlerinin görmediği güzellikler günümüz çocuklarının çevresini sarmış durumda. Artık sosyal hayatın canlılığı çocuklarımıza büyük bir okul! Henüz okula başlamadan okulda öğreneceklerinin çoğuna muhatap günümüz çocuğu. Acaba günümüzün baş döndürücü teknolojisi çocuklarımıza avantaj mı yoksa dezavantaj mı sağlıyor? Dünün çocuğu mu yoksa günümüz çocuğu mu daha mutlu?

            Okul yönetiminin görevi, okuldaki tüm imkanları ve insan kaynaklarını eğitimin amaçlarına uygun olarak en iyi şekilde gerçekleştirmektir. Bununla birlikte okul yönetiminin iç öğelerden (yöneticiler, öğretmenler, uzmanlar ve eğitici olmayan diğer personel) ya da dış öğelerden (merkez yöneticileri, veliler, çevredeki baskı grupları, gönüllüler, meslek kuruluşları ve endüstri temsilcileri) kaynaklanan sorunları yönetebilmesi gerekecektir. Öğrencilerin başarı durumlarında tüm sorumluluğun öğretmenlere ait olduğunu düşünmemeliyiz. Çocukların eğitim sürecine katılmalarında yöneticilerin velilerle işbirliği içersinde çalışması ve ebeveynlerin bilinçlendirilmesi sağlanmalıdır.

            Dünyanın en zeki varlıkları sınıfında yer almamız, her bakımdan bizi yüceltmekte ve kalabalık canlılar aleminde hemen fark edilmemizi sağlamaktadır. Malum ki bizi bu şekil diğer canlılardan ayıran en önemli özelliğimiz aklımızdır. Öyle ki bu üstün, bu mucizevi maddeye sahip olmasaydık bizim de diğer sıradan canlılardan ne farkımız olurdu? O zaman biz de şu an sınıflara ayırdığımız milyonlarca canlıdan biri olurduk. Peki öyleyse neden bizi bu derece yükselten aklımızı geri plana atmakta, kullanmamaktayız? Düşünmek çok uzaklarda mı? Daha da önemlisi ‘düşünme’ eyleminden tıpkı kiloları taşımaktan korkar gibi korkmakta, uzak durmaktayız.